سه‌شنبه ۰۴ مهر ۱۳۹۶ - 2017 September 26
جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی      
کد خبر: ۶۷۹۰
تاریخ انتشار: ۲۴ مهر ۱۳۹۵ - ۱۸:۱۸
نقشه انتخابات رياست جمهوري 1400 بيشتر از سال 96 براي اصلاح طلبان دغدغه و مسئله است...قطعا مطلوب اصلاح طلبان در انتخابات سال آينده رياست جمهوري، كنار گذاشتن حسن روحاني و حضور نامزد اختصاصي و اصلي آنها ست اما آنها مي دانند كه اعلام نامزدي يك اصلاح طلب تمام عيار در انتخابات 96 رويايي بيش نيست
حسين قربان زاده دبيركل جمعيت پيشرفت و عدالت در كانال تلگرامي خود نوشت:

نقشه انتخابات رياست جمهوري 1400 بيشتر از سال 96 براي اصلاح طلبان دغدغه و مسئله است.

قطعا مطلوب اصلاح طلبان در انتخابات سال آينده رياست جمهوري، كنار گذاشتن حسن روحاني و حضور نامزد اختصاصي و اصلي آنها ست اما آنها مي دانند كه اعلام نامزدي يك اصلاح طلب تمام عيار در انتخابات 96 رويايي بيش نيست بنابراين از دوره چهار ساله دوم دولت حسن روحاني به عنوان دوران گذار ياد مي كنند و معتقدند اين دوره را بايد با روحاني سپري كرد و هرگونه رقيب تراشي براي روحاني يك خطاي استراتژيك است كه از يكسو بدليل احتمال رد صلاحيت آن رقيب و از سوي ديگر بدليل رنجاندن روحاني و در واقع راندن روحاني به دامان اصولگرايان يك ريسك بزرگ و پرخطر است لذا آنها علي رغم همه گلايه ها از دولت اول روحاني كه مهمترين آنها كم توجهي به مطالبه رفع حصر، عدم بركناري مديران اصولگرا و ميدان ندادن به عناصر اصلاح طلب واقعي در استانداري ها و از سوي ديگر ضعف مفرط دولت روحاني در حوزه اقتصاد و اوضاع معيشتي مردم ... است، در راهبرد اصلي خود در انتخابات آتي به اين تقسيم كار رسيده اند كه در انتخابات رياست جمهوري بايد از روحاني حمايت كنند اما در انتخابات شوراها بويژه شوراي شهر تهران با توجه به اينكه بررسي صلاحيت ها از سوي مجلس صورت مي گيرد، فهرست مستقل و اختصاصي خود را داشته باشند.

هرچند تجربه طبل توخالي فهرست سي نفره ليست اميد در انتخابات هفتم اسفند 94 (مجلس دهم) اين تجربه را براي آنها باقي گذاشته است كه مشاركت دادن حاميان دولت در فرآيند تعيين فهرست نهايي با هدف حمايت مشترك دولت و اصلاح طلبان از فهرست واحد نتيجه اي جز انتخابات مجلس در پي ندارد چنانكه علي رغم اعلام پيروزي اصلاح طلبان بويژه پيروزي مطلق در تهران به قول آن مثل معروف بيرون اين نتايج مردم را كشته بود و درونش اصلاح طلبان را ! نتيجه انتخابات هيات رييسه و روساي كميسيون ها نشان داد كه هيچ انسجامي در منتخبان فهرست اميد وجود ندارد انتقادات و عصبانيت عارف از تركيب اصلاح طلبان بدلي در فهرست نهايي بيشتر متوجه فرآيندي بود كه در كنار اصلاح طلبان، حاميان دولت هم در آن نقش داشتند. به همين دليل اين تقسيم كار و تصميم استراتژيك در جلسات سياسي براي آنها قطعي شده است، يعني حمايت اصلاح طلبان از روحاني در ازاء حمايت روحاني و دولتي ها از فهرست اصلاح طلبان براي شوراي شهر . اين نكته را هم نبايد از نظر دور داشت كه حمايت اصلاح طلبان از روحاني در انتخابات رياست جمهوري سال آينده صرفا در حدي ست كه پيروزي او را تضمين كنند.

يعني اصلاح طلبان بر خلاف خود روحاني به دنبال يك راي بيست و چند ميليوني نيستند چرا كه اقتدار روحاني با راي بالا مخاطرات ديگري براي اصلاح طلبان در دولت دوم روحاني خواهد داشت كه حداقل اين مخاطرات تشديد همان انتقادات اصلاح طلبان در دولت اول اوست و بنابراين آنها معتقدند معامله پاياپاي با روحاني بيست و چند ميليوني به سختي امكان پذير است و با اين اقبال عمومي ديگر نمي توان او را از برج عاج پايين كشيد. اما روحاني با راي متزلزل همچنان در طول دوره دوم هم به حمايت اصلاح طلبان نياز دارد. البته آنها به خوبي مي دانند كه نبايد اين عامل باعث شود كه در حمايت از روحاني كم فروشي كنند تا مبادا در رقابت با يك نامزد اصولگرا، روحاني پيروز نباشد. اين ريسك قطعا نقشه آنها براي انتخابات 1400 را هم نقش بر آب مي كند و در صورتي كه روحاني برنده انتخابات 96 نباشد، بعيد است كه تا سال 1404 هم آنها كرسي رياست جمهوري را بدست بياورند و اين يعني حداقل 20 سال دوري از پاستور (84 تا 1404). لذا آنها تلاش مي كنند هر طور شده در اين دوره گذار روحاني مجددا در قامت رياست جمهور باقي بماند و باتوجه به اتفاقات ديگري كه آنها پيش بيني مي كنند محتمل است در اين سالها بوقوع بپيوندد، همه چيز را مهيا مي كنند تا مقدمات يك حضور تمام عيار و همه جانبه در سال 1400 فراهم شود كه حتما مقدمه آن پيروزي روحاني در انتخابات 96 است. اگرچه برخي سياسيون اصلاح طلب مانند عباس عبدي، شكوري راد، حجاريان، ليلاز و ... در گفتگوها و يادداشت هاي خود در هفته هاي گذشته بصورت تلويحي به ضعف مفرط دولت روحاني در حوزه اقتصاد اشاره داشتند اما با همان هدف ابزاري ضرورت حفظ روحاني در پاستور براي رسيدن به هدف غايي 1400 تا حدي تلاش كردند اين ضعف را توجيه كنند و بعضا به دولت دوم او حواله دهند تا اين اميد را در دل افكار عمومي باقي نگه دارند كه استمرار دولت روحاني نابساماني اقتصادي را سامان خواهد داد.نسبت اصلاح طلبان و روحاني در انتخابات 96

نقشه انتخابات رياست جمهوري 1400 بيشتر از سال 96 براي اصلاح طلبان دغدغه و مسئله است. قطعا مطلوب اصلاح طلبان در انتخابات سال آينده رياست جمهوري، كنار گذاشتن حسن روحاني و حضور نامزد اختصاصي و اصلي آنها ست اما آنها مي دانند كه اعلام نامزدي يك اصلاح طلب تمام عيار در انتخابات 96 رويايي بيش نيست بنابراين از دوره چهار ساله دوم دولت حسن روحاني به عنوان دوران گذار ياد مي كنند و معتقدند اين دوره را بايد با روحاني سپري كرد و هرگونه رقيب تراشي براي روحاني يك خطاي استراتژيك است كه از يكسو بدليل احتمال رد صلاحيت آن رقيب و از سوي ديگر بدليل رنجاندن روحاني و در واقع راندن روحاني به دامان اصولگرايان يك ريسك بزرگ و پرخطر است لذا آنها علي رغم همه گلايه ها از دولت اول روحاني كه مهمترين آنها كم توجهي به مطالبه رفع حصر، عدم بركناري مديران اصولگرا و ميدان ندادن به عناصر اصلاح طلب واقعي در استانداري ها و از سوي ديگر ضعف مفرط دولت روحاني در حوزه اقتصاد و اوضاع معيشتي مردم ... است، در راهبرد اصلي خود در انتخابات آتي به اين تقسيم كار رسيده اند كه در انتخابات رياست جمهوري بايد از روحاني حمايت كنند اما در انتخابات شوراها بويژه شوراي شهر تهران با توجه به اينكه بررسي صلاحيت ها از سوي مجلس صورت مي گيرد، فهرست مستقل و اختصاصي خود را داشته باشند. هرچند تجربه طبل توخالي فهرست سي نفره ليست اميد در انتخابات هفتم اسفند 94 (مجلس دهم) اين تجربه را براي آنها باقي گذاشته است كه مشاركت دادن حاميان دولت در فرآيند تعيين فهرست نهايي با هدف حمايت مشترك دولت و اصلاح طلبان از فهرست واحد نتيجه اي جز انتخابات مجلس در پي ندارد چنانكه علي رغم اعلام پيروزي اصلاح طلبان بويژه پيروزي مطلق در تهران به قول آن مثل معروف بيرون اين نتايج مردم را كشته بود و درونش اصلاح طلبان را ! نتيجه انتخابات هيات رييسه و روساي كميسيون ها نشان داد كه هيچ انسجامي در منتخبان فهرست اميد وجود ندارد انتقادات و عصبانيت عارف از تركيب اصلاح طلبان بدلي در فهرست نهايي بيشتر متوجه فرآيندي بود كه در كنار اصلاح طلبان، حاميان دولت هم در آن نقش داشتند. به همين دليل اين تقسيم كار و تصميم استراتژيك در جلسات سياسي براي آنها قطعي شده است، يعني حمايت اصلاح طلبان از روحاني در ازاء حمايت روحاني و دولتي ها از فهرست اصلاح طلبان براي شوراي شهر .

اين نكته را هم نبايد از نظر دور داشت كه حمايت اصلاح طلبان از روحاني در انتخابات رياست جمهوري سال آينده صرفا در حدي ست كه پيروزي او را تضمين كنند. يعني اصلاح طلبان بر خلاف خود روحاني به دنبال يك راي بيست و چند ميليوني نيستند چرا كه اقتدار روحاني با راي بالا مخاطرات ديگري براي اصلاح طلبان در دولت دوم روحاني خواهد داشت كه حداقل اين مخاطرات تشديد همان انتقادات اصلاح طلبان در دولت اول اوست و بنابراين آنها معتقدند معامله پاياپاي با روحاني بيست و چند ميليوني به سختي امكان پذير است و با اين اقبال عمومي ديگر نمي توان او را از برج عاج پايين كشيد. اما روحاني با راي متزلزل همچنان در طول دوره دوم هم به حمايت اصلاح طلبان نياز دارد. البته آنها به خوبي مي دانند كه نبايد اين عامل باعث شود كه در حمايت از روحاني كم فروشي كنند تا مبادا در رقابت با يك نامزد اصولگرا، روحاني پيروز نباشد. اين ريسك قطعا نقشه آنها براي انتخابات 1400 را هم نقش بر آب مي كند و در صورتي كه روحاني برنده انتخابات 96 نباشد، بعيد است كه تا سال 1404 هم آنها كرسي رياست جمهوري را بدست بياورند و اين يعني حداقل 20 سال دوري از پاستور (84 تا 1404). لذا آنها تلاش مي كنند هر طور شده در اين دوره گذار روحاني مجددا در قامت رياست جمهور باقي بماند و باتوجه به اتفاقات ديگري كه آنها پيش بيني مي كنند محتمل است در اين سالها بوقوع بپيوندد، همه چيز را مهيا مي كنند تا مقدمات يك حضور تمام عيار و همه جانبه در سال 1400 فراهم شود كه حتما مقدمه آن پيروزي روحاني در انتخابات 96 است. اگرچه برخي سياسيون اصلاح طلب مانند عباس عبدي، شكوري راد، حجاريان، ليلاز و ...

در گفتگوها و يادداشت هاي خود در هفته هاي گذشته بصورت تلويحي به ضعف مفرط دولت روحاني در حوزه اقتصاد اشاره داشتند اما با همان هدف ابزاري ضرورت حفظ روحاني در پاستور براي رسيدن به هدف غايي 1400 تا حدي تلاش كردند اين ضعف را توجيه كنند و بعضا به دولت دوم او حواله دهند تا اين اميد را در دل افكار عمومي باقي نگه دارند كه استمرار دولت روحاني نابساماني اقتصادي را سامان خواهد داد.
نام:
ایمیل:
* نظر: